Lees hieronder het ontroerend verhaal van Cynthia Poen, hbo-v verpleegkundige in opleiding.

‘Ik herken haar direct’

Afdeling revalidatie

Sommige mensen vergeet je niet. Die verhalen blijven voor altijd in je hoofd. Zo ook dit verhaal. Twintig jaar oud ben ik als ik net mijn diploma tot ziekenverzorgende in mijn zak heb. Ik ga werken in een revalidatiecentrum. Alles maakt indruk. Er zijn zoveel verdrietige en schokkende situaties maar er is evenzoveel moed, wilskracht en levensvreugde. Man, wat ben ik ondersteboven. Die eerste dag fiets ik naar huis. Als alles meezit is het een kleine veertig minuten fietsen. Die dag doe ik er veel langer over. Ik treuzel met oversteken bij drukke kruispunten vanwege mijn hoofd dat vol zit met al die onuitwisbare beelden en verhalen over verkeersongevallen. Maar wat krijg ik het enorm naar mijn zin in die baan. Op ’mijn’ afdeling revalideren voornamelijk jonge mensen. Het zorgt voor heftige gesprekken, prachtige contacten en regelmatig de slappe lach.

Vechten als een leeuw

Op een maandagochtend arriveert een nieuwe opname: een jonge vrouw die een aantal weken geleden is bevallen van een prachtig mooi meisje. Toen ze aan het bevallen was, is ze getroffen door een hersenbloeding. Tijdens zo’n levensveranderend moment als moeder worden, werd zij ook nog eens gehandicapt. Ik kan me op geen enkele wijze voorstellen hoe zij zich moet voelen. Halfzijdig verlamd is ze en daarbij heeft ze ook een forse afasie. Communiceren, en dus vertellen hoe zij zich voelt, is haar ook ontnomen. Bij ons gaat ze leren om voor haar kindje te zorgen. En als iemand het woord ‘vechten als een leeuw’ heeft verdiend, dan is zij het wel. Elke keer weer vindt ze de moed en de kracht om door te zetten. Ondanks tegenslagen en frustraties. Mijn bewondering voor haar wilskracht en vechtlust groeit met de dag. En wonderbaarlijk genoeg lijkt dat kleine poppetje haar moeder haarfijn aan te voelen. Ze ligt soms gewoon heel rustig op bed te wachten tot haar mama haar verschoont met behulp van ėėn hand in plaats van twee. Verbazingwekkend en machtig mooi. Na een lange revalidatieperiode gaat ze stralend naar huis met man en kind. Ze geeft bijna licht, zo dolgelukkig is ze en ik zwaai ze uit.

Tranen van ontroering

Een paar jaar later word ik zelf moeder en ga met mijn eigen kleintje naar het babyzwemmen. Heerlijk dobberen we samen in het warme water van het ondiepe bad. Er komt een vrouw aanlopen met een stok en ik herken haar direct: ik heb een ijzersterk geheugen voor gezichten en deze staat hierin gegrift. Naast haar huppelt een klein meisje, ze mag afzwemmen voor haar A-diploma. Hoe vaak heb ik niet aan haar gedacht de afgelopen jaren en me afgevraagd hoe het verder is gegaan met haar. Stralend loopt ze voorzichtig met haar dochter naar het grote bad. Vanaf de stoel waarop ze zit, moedigt ze even later haar dochter in haar eigen woorden aan. De dochter kent haar mama niet anders en geniet van haar moeders aanwezigheid daar aan die zwembadrand. Dat zie je aan dat blije koppie. En ook al verstaat niemand haar, ik wed dat die kleine meid in dat grote bad precies weet wat haar moeder haar toeroept. Vanaf mijn plekje in het ondiepe water, met mijn eigen roze wolk stevig in mijn armen, geniet ik volop mee met die twee. Zoute tranen van ontroering rollen van mijn wangen het warme water in. Wat ben ik waanzinnig dankbaar dat ik van dit mooie tafereel getuige mocht zijn.

HBO verpleegkundige i.o bij ViVa! Zorggroep, enthousiast (zorg)blogger

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here